Sağlık
Sağlık
Otomobil
Moda ve Güzellik
Kültür ve Sanat
Faydalı Bilgiler
Eğitim
Doğa ve Hayvanlar
Eski Türkçede "iyi" kelimesi "edgü" olarak geçer
"Edgü" kelimesinin anlamları:
Ayrıca, eski Türkçede "iyi" kelimesi sadece nesneleri değil, kişileri de nitelendirmek için kullanılırdı. Bir kişinin karakter özelliklerini veya davranışlarını tarif etmek için sıkça tercih edilirdi
"Edgü" kelimesi, zamanla "eḍgü", "eyü", "eyi" ve "iyi" şekillerine dönüşmüştür
Eski Türk sözlerinden bazıları şunlardır: Bilge Kağan Yazıtı'ndan bir alıntı: > Türk halkı ! aksisin: acıkırsan doyacağını düşünmezsin, bir doyarsan acıkacağını düşünmezsin. Öyle olduğun için besleyip doyurmuş olan hakanlarının sözlerini almadan her yere gittin, oralarda hep mahvoldun tükendin. Tonyukuk Yazıtı'ndan bir alıntı: > İlteriş Kağan kazanmasa, ve ben kendim kazanmasam, il de millet de yok olacaktı. Kazandığı için, ve kendim kazandığım için il de il oldu, millet de millet oldu. Divanu Lugatit-Türk'te geçen bir atasözü: > Avçı neçe al bilse, adhığ ança yol bilir. Eski Türkçe bir atasözü: > Emgek eginde kalmas. Atebetü’l Hakâyık'tan bir söz: > Köni söz asel teg bu yalgan basal.
Eski Türkçe, Türk yazı dilinin ilk dönemidir. Bu dönem, 7. yüzyıldan 12. yüzyıla kadar sürmüş ve üç ana yazı dilini kapsamaktadır: 1. Köktürkçe (Orhun Türkçesi). 2. Uygurca. 3. Karahanlı Türkçesi. Eski Türkçe, 13. yüzyılda Orta Türkçe dönemine dönüşmüştür.
En güzel eski Türkçe kelime olarak "munis" kelimesi gösterilebilir. Munis, Arapça kökenli olup "cana yakın, sevimli, sıcakkanlı, uysal ve uyumlu" anlamlarına gelir. Diğer güzel eski Türkçe kelimeler arasında "vâkıf" (bilgisi olan), "berceste" (güzel, latif, seçilmiş, değerli), "pâyidar" (ölümsüz, sonsuza kadar yaşayacak olan) ve "tevekkeli" (boşuna, boş yere, sebepsiz) gibi kelimeler de bulunmaktadır.
Türkçenin bilinen ilk sözlüğü, 1072-1074 yılları arasında Kaşgarlı Mahmut tarafından yazılan Divanü Lügati’t Türk’tür. Bu eser, aynı zamanda Türkçe yazılmış ilk dil bilgisi kitabı, ilk Türk edebiyatı antolojisi ve ansiklopedisi olarak da kabul edilir.
Eski Türkçe ile yeni Türkçe arasındaki bazı farklar: Ses değişiklikleri: Günümüzde "g" ile başlayan kelimeler, Eski Türkçede "k" ile başlamıştır. "D" ile başlayan kelimeler, Eski Türkçede "t" ile başlamıştır. "B"nin kullanıldığı bazı kelimelerde, Eski Türkçede "v" kullanılmıştır. Ek ve hâl farklılıkları: İsmin belirtme hâli, Eski Türkçede "-ıg, -ig" ile karşılanmıştır. Vasıta hâli için Eski Türkçede "n" sesi kullanılmıştır. Sıfat-fiil ekleri farklıdır. Dil yapısı: Fiil çekimlerinde şahıs ekleri yerine zamirler kullanılmıştır. Gelecek zaman eki olarak Eski Türkçede "-tacı, -teçi" eki kullanılmıştır. Yabancı unsurlar: 13. yüzyıldan sonra Türkçe'ye Arapça ve Farsça kelimeler girmeye başlamıştır.
Eski Türkçe kelimelerin kullanılmasının bazı nedenleri: Kültürel mirasın yaşatılması. Dilin özgünlüğünün korunması. Milli kimlik ve birlik bilincinin güçlenmesi. Edebiyat ve sanatta derinlik.
Eski Türkçe'de "gözel" kelimesi "güzel" anlamına gelir. Ayrıca, "iyye" kelimesi de "güzel" anlamında kullanılmıştır. Eski Türkçe'de "güzel yüzlü" için "yâre-i dil" (gönül yarası) ve "mehlikâ" (güzel yüzlü, ay yüzlü) ifadeleri kullanılırdı.
